Sinais do Futuro

(Tardas en lelo de 4 a 6 minutos)

A austeridade, suberfuxio tras o cal se agocha a palabra recorte, eufemismo tras o cal vive, oculta, a palabra desmantelamento, substantivo tras o cal aparece a verdadeira concesión temporal. A Sanidade pública, a Educación pública, o I+D+i... todo ese entramado léxico que construía o Estado do Ben-estar, agoniza, mentres a Igrexa, a Banca, a oligarquía empresarial, goza dunha falsa boa saúde que se traduce nun auténtico banquete sanguento após do cal quedarán menos ricos máis ricos. Baixo a sotana vaticana gárdanse os millóns que perdoa o Estado, co Concordato mediante, prohibida seiva que resucitaría o esmorecente sistema público; baixo o trono real gárdanse os millóns que nutrirían as investigacións científicas; baixo as alfombras das casas dos banqueiros gárdanse os millóns, insuflados polo Estado, que revitalizarían as PME´s; baixo o solo das indústrias gárdanse os millóns, aforros vindos dos ERE´s e demais familia, que darían prestacións de desemprego e unha renda básica universal. No entanto, nós, através do Estado, seguimos dando cartos e soldos a "Bankias", soldos que un traballador co soldo interprofisional mínimo tardaría case dous séculos e medio en gañar, grazas a subas de impostos, do IVE, copagamentos, portaxes futuras en autovías, vindeiras privatizacións de RENFE, Correos e da agua. Todo por seguir dándolle soro monetario ás zombis entidades bancarias, por alcanzar ese Eldorado deficitario, por seguir alimentando esa nova burbulla, xa non inmobiliaria, mais da débeda pública, que cando estoupe levará todo por diante. 

Mais esta austeridade, esta crise, que parece de onte máis xa é ben vella, tamén alcanza á caste gobernante, adiantando eleizóns en Asturies e Euscadi, tocando na liña de flutuación os partidos maioritarios, desgastando a imaxe do novo goberno en menos de seis meses por incumprir máis cedo do habitual cousas prometidas, gastando o que supostamente se aforra en campañas antiabortistas ou en cursos de caza para menores de 12 anos ou en pagar a seguranza do pazo de Meirás. Tamén alcanza a institucións tocadas pola man de Deus e que parecían intocábeis facendo entoar, dunha maneira surreal, o mea culpa ante o pobo vasalo. 

A xanela musical: Historia dunha canción

(Tardas en lelo de 3 a 5 minutos)

Comme d´habitude é unha canción francesa escrita nos anos 60, composta e interpretada por Claude François, coa axuda do compositor e cantante Jacques Revaux e do letrista Gilles Thibaut. 

Nun comezo a letra estaba escrita en inglés e o seu título era For me, mais Claude retocouna e dándolle voz a un home, que fala da fin da súa relación sentimental case finiquitada, describindo un día calquera, calcado aos anteriores, aburridos, sen novas emocións ou perspectivas de futuro, como se ve ao longo da canción: Como de costume / eu levántome e procúrote / A miña man acaricia os teus cabelos / mais tu me dás as costas / Como de costume / entón, eu me visto moi rápido / só eu tomo o meu café ... e así vai describindo a súa xornada habitual Como de costume eu vou finxir / sorrir / rir... E logo, cando volve, encontra a casa baleira Como de costume / só me deitarei / as miñas lágrimas eu escondereias e cando chega a parella Como de costume entrarás / sorrirás / deitaraste / bicarémonos / finxiremos / faremos o amor... Como de costume. 

Para a composición da letra, Claude François inspiraríase na recente ruptura sentimental que tivera coa tamén cantante France Gall. 

O suceso da canción sería discreto. 

Tod@s somos Ned Ludd

(tardas en lelo de 4 a 6 minutos) 

Amañán é a greve xeral. Con esta serán máis dunha decena as que se teñen convocado desde a queda da ditadura, tanto as que atinxiron todo o Reino como as que só se circunscriberon a Galiza. 

Son poucas as que realmente conseguiron algo, como a de 1988, que provocou a retirada do plano de emprego xuvenil. 

A de mañán faise, en xeral, en contra da reforma laboral aprobada recentemente polo goberno de Rajoy, aínda que na realidade, esta non fai máis que remachar o iniciado pola anterior, aprobada por Zapatero. 

José Manuel Soria, o ministro de Industria, Enerxía e Turismo, xa saíu dicendo que, pasar o que pasar na greve, as reformas son irreversíbeis. Beatriz Mato, a conselleira de Traballo e Ben-estar, ante os berros de protesto no Parlamento dun grupo de mozos e mozas de Galiza Nova, di que non se deben escoitar as súas voces. En toda parte, as presións, as chantaxes, as ameazas da patronal fan que o dereito de ir á greve sexa máis un acto de heroísmo, de inconsciencia ou dun kamikaze que outra cousa. 

O panorama pinta mal. 

En Grecia ten habido greves parciais, greves de 24 horas, de 48 horas... E a súa situación non ten mudado; ao contrario: non teñen parado os recortes selvaxes e o número de persoas sen traballo, sen prestacións, sen casa, sen diñeiro, sen comida non deixa de aumentar diariamente. 

Serven de algo as greves?

A xanela feminina: Elas tamén luitaron

(tardas en lelo de 2 a 4 minutos)

Cumpríronse, cúmprense ou vanse cumprir o 70 aniversario de varias datas importantes: desde o golpe de Estado á República española até o Día da Vitoria, desde a invasión de Polonia polos nazis até a conquista do Reichstag polos soviéticos, desde o triúnfo da Fronte Popular francesa até o da Fronte Popular española. Anos decisivos, cheos de datas, datos, nomes e homes... Sobretodo homes. 

Na historiografía que se escrebeu ao longo destas sete décadas pouco espazo houbo para as mulleres. Son homes, sobre todo, os que parece que luitaron, morreron e gañaron na guerra contra o monstro do nazi-fascismo. As mulleres saen case ou completamente eclipsadas nese bosque de nomes masculinos. Mais tamén estiveron, tamén luitaron, tamén morreron e tamén gañaron a guerra. 

A xanela escrita: Eu confeso

(tardas en lelo de 4 e 6 minutos) 

Este post é máis unha ode a un escritor e, en concreto, a unha obra, que outra cousa. 

Hai uns meses falara aquí mesmo dun romance dun catalán, Jaume Cabré, As voces do Pamano, e de como resultara unha grande sorpresa encontrar unha obra así no panorama literario actual. 

Pois ben, a última obra deste barcelonés, para min, desde a miña perspectiva de modesto leitor, é unha das mellores obras literarias que lin na miña vida. 

Eu confeso, editada en catalán por Proa, e en castelán por Destino (algunha vez verémola en galego?), considéroa xa como un clásico da literatura universal, e é algo que alimenta a miña crenza de que, apesar do retroceso furibundo que está a sofrer o mundo en xeral, de calquera ponto de vista (cultural, político, social...), a Humanidade progresa, apesar de todo. 

Analóxico en tempos dixitais

(tardas en lelo de 2 a 4 minutos) 

Actualmente, no que a nosa cotidianidade está rodeada de iPod, iPad, tablets, ebooks, internet e toda quincalla dixital varia, parece que todo o anterior pertence a unha época na que as imaxes eran en branco e negro. 

Este ano a cassete cumpre 50 anos. Os que esteades na miña faixa etaria, pertencentes á década de 80, teredes un recordo vívido do seu uso. Os que xa pertenzades á década de 90, xa vos resultará a súa lembranza máis vaga. Os que naceron no presente século, a visión de tal cousa produciralle a mesma impresión que os máis vellos ante un laserdisc. 

De todas as cousas que foron quedando atrás, obsoletas e varridas pola era dixital, a que parece resistir ao paso do tempo é o disco de vinil. A súa historia parte de 1948, aínda que ten os seus antepasados no disco de goma-laca (de 78 RPM), coa súa época dourada entre 1910 e 1950, e sendo o avó o cilindro de fonógrafo, que se remonta ás últimas décadas do século XIX. 

Os bolos de Oliver Twist

(tardas en lelo entre 5 e 7 minutos)

Este domingo pasado deiteime coa mente alumeada polas lapas que rodeaban a Praza Sintagma de Atenas.

O luns almorzaba co meu irmán e xantaba cun vello amigo: os tres erguiámonos coa acabada de decretar reforma laboral.

Ao meu irmán había catro meses que non o vía, xa que vive en Madrid, traballando como informático. O almorzo foi breve, xa que tiña que marchar de novo para a capital do reino. A conversa, loxicamente, estivo ensombrecida pola realidade que nos leva marcando desde hai case catro anos: a súa moza, enfermeira, desempregada pola política en Sanidade de Esperanza Aguirre; o meu irmán, cun futuro incerto na empresa onde traballa desde hai anos após a nova lei laboral.

"Non vexo un futuro claro", dicíame co segundo café da mañán, "Fago o traballo de catro persoas, baixa o meu salario neto, a miña moza non encontra nada tras anos traballando seguido e, tras esta reforma, só dubidas vexo na miña vida laboral...". El, igual que todos os gobernos europeus, fai recortes na súa economía doméstica: "quiteime de pequenos vicios e, ao menos, aforro uns 600€ ao ano".

Despedinme do meu irmán, sen saber mui ben que dicir, como animar. Vino afastarse, co seu eterno maletón de viaxe, mentalizado en enfrontar cinco horas de estrada, sabedor que o día a seguir tiña que apañar un avión que o levaría a Guipúscoa, un dos múltiplos destinos que ten que cubrir ao longo do ano espallados por toda a xeografía do Reino español.