Morreu dun virus que lle devoraba os glóbulos vermellos. Aos poucos, a vida que acubillaba no seu interior foise apagando. Até que nos dous últimos días non se podía manter en pé. Morreu asfixiado e o último estertor fíxonos dubidar de se quen morría era un felino ou un ser humano.
Choramos uns minutos, ante o tráxico e agónico da morte. Morrera Kakouille, e non nos parabamos a pensar na súa dimensión gatuna.
Era un gato, un ser vivo que morreu nas nosas mans.
Chamábase Kakouille.
1 brisas:
Iso fai que viva no noso recordo. Merci mon amour
Enviar um comentário